เมื่อพูดถึง นักกีฬา คำว่า “ตำนาน” มักถูกหยิบยกขึ้นมาใช้เสมอ เพื่อรำลึกถึงสิ่งที่ผู้คนจะจดจำเกี่ยวกับดาวเด่นเหล่านี้ในอีกหลายสิบปีหลังจากที่พวกเขาอำลาวงการไปแล้ว ทุกคนล้วนอยากสร้างปรากฏการณ์ให้แก่วงการกีฬาของตน และทำให้มันดีกว่าตอนที่พวกเขาเข้ามา แต่ใช่ว่าทุกคนจะทำได้ สำหรับ Alice Dearing ตำนานของเธอได้ถูกจารึกไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
Dearing สร้างประวัติศาสตร์เมื่อหลายปีก่อน ด้วยการเป็นนักว่ายน้ำหญิงผิวดำคนแรกที่เป็นตัวแทนของ Team GB ในการแข่งขัน โอลิมปิก แต่ผลงานที่เธอฝากไว้ในวงการกีฬาและชุมชนของเธอนั้นลึกซึ้งยิ่งกว่าผลงานที่โตเกียวปี 2020 มากนัก ด้วยการร่วมก่อตั้ง Black Swimming Association ในปี 2020 Dearing ได้ตั้งเป้าหมายที่จะทำลายกำแพงในการเข้าถึงกีฬาและการให้ความรู้เรื่องน้ำในชุมชนคนผิวดำ ประวัติศาสตร์จะจดจำ Dearing ในทางที่ดี ทั้งในการสร้างโอกาสในการเข้าถึงการเรียนว่ายน้ำและความปลอดภัยทางน้ำ ตลอดจนการสร้างความรักครั้งใหม่ในการว่ายน้ำให้แก่เยาวชนผิวดำรุ่นต่อไป
เราได้พูดคุยกับนักกีฬาโอลิมปิกผู้นี้เกี่ยวกับสไตล์ส่วนตัวเมื่ออยู่นอกสระ ความยั่งยืนในวงการแฟชั่น งานของเธอกับ BSA และ คอลแลบส์ ล่าสุดระหว่าง PANGAIA กับ World Aquatics เลื่อนลงไปอ่านบทสนทนาฉบับเต็มได้เลย
อะไรทำให้คุณสนใจร่วมงานระหว่าง PANGAIA กับ World Aquatics? และการให้ความสำคัญกับความยั่งยืนของ PANGAIA เชื่อมโยงกับคุณอย่างไร?
สิ่งที่ทำให้ฉันสนใจในคอลแลบส์ครั้งนี้คือ ฉันคิดว่ามันเมกเซนส์มากๆ เพราะน้ำคือชีวิตของเรา ในปัจจุบัน มนุษย์เราต้องให้ความสำคัญและทุ่มเทอย่างมากกับความยั่งยืน เพื่อให้แน่ใจว่ามันจะยั่งยืนและสะอาด ทั้งสำหรับตัวเราเองในตอนนี้ และสำหรับคนรุ่นต่อไปในอนาคต
ดังนั้น ในฐานะนักว่ายน้ำทางไกล (Open water swimmer) ที่มีโอกาสเดินทางไปทั่วโลกและว่ายน้ำในแหล่งน้ำที่สวยงามเหล่านี้ ฉันคิดว่ามันทรงพลังมากที่ World Aquatics ได้ร่วมมือกับแบรนด์ที่ให้ความสำคัญกับความยั่งยืนเป็นหัวใจหลัก และทำออกมาในรูปแบบที่สนุกสนาน สร้างสรรค์ และมีชีวิตชีวา
มันเป็นความสุขและเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในโปรเจกต์นี้ และฉันรู้สึกขอบคุณจริงๆ ที่ผู้ทรงอิทธิพลทั้งสองในวงการของตนสามารถมาร่วมงานกันและสร้างสรรค์สิ่งที่พิเศษมาก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความสำคัญด้านความยั่งยืน
และการมุ่งเน้นเรื่องความยั่งยืนของ PANGAIA ก็เชื่อมโยงกับฉันโดยตรง เพราะฉันเป็นนักว่ายน้ำทางไกล และการแข่งขันของฉันจำเป็นต้องใช้น้ำที่สะอาดและปลอดภัยที่สามารถว่ายได้จริงๆ — น้ำที่ไม่ร้อนเกินไปจากการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อม
ใช่แล้วค่ะ มันสำคัญมากที่เราต้องรักษาทรัพยากรอันน่าทึ่งที่โลกของเรามอบให้ นักว่ายน้ำใช้เวลาในชีวิตส่วนใหญ่ไปกับชุดว่ายน้ำประสิทธิภาพสูงที่ทำขึ้นเพื่อกันคลอรีนและเพื่อการอยู่ในน้ำ
นอกเหนือจากการว่ายน้ำ คุณจะอธิบายสไตล์ส่วนตัวและความสัมพันธ์ของคุณกับแฟชั่นว่าอย่างไร?
นักว่ายน้ำใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับชุดว่ายน้ำประสิทธิภาพสูง และเมื่อไม่ได้อยู่ในน้ำ ไม่ได้ว่ายน้ำ ฉันขออธิบายสไตล์ส่วนตัวและความสัมพันธ์กับแฟชั่นของฉันว่า เป็นอะไรที่ชิลๆ สบายๆ และรู้ว่าจะไม่ทำลายโลก
ฉันพยายามคิดให้ดีก่อนซื้อ โดยคิดว่า “โอเค ของชิ้นนี้มาจากไหน?” และฉันตั้งใจจะใส่มันไปอีกนานแค่ไหน? เดี๋ยวนี้ฉันแทบไม่ซื้อเสื้อผ้าที่คิดว่าจะไม่ได้ใส่ไปอีกหลายปีเลย
ฉันยังมีเสื้อจากตอนอายุ 18 อยู่เลย หมายถึงเมื่อ 10-12 ปีก่อน ที่ตอนนี้ฉันก็ยังใส่อยู่
ใช่ค่ะ ฉันแค่พยายามไตร่ตรองให้รอบคอบ แต่ก็ชอบความสบายด้วย ชอบใส่อะไรที่ใส่สบาย ฉันใส่รองเท้าผ้าใบตลอดเวลาเลย และเรียกได้ว่าเป็นสายสปอร์ต ถึงแม้ว่าเวลาอยู่ข้างสระจะใส่ชุดกีฬาตลอดอยู่แล้ว พอออกมาข้างนอกก็ยังคงสไตล์สปอร์ตอยู่ดี และฉันก็ชอบใส่กระโปรงมินิสเกิร์ตด้วยนะ
การสร้างประวัติศาสตร์ในฐานะนักว่ายน้ำหญิงผิวดำคนแรกที่ลงแข่งให้กับ Team GB ในโตเกียวปี 2020 ถือเป็นช่วงเวลาสำคัญทางวัฒนธรรม เมื่อมองย้อนกลับไป ความรู้สึกต่อความสำเร็จครั้งนั้นของคุณเปลี่ยนไปอย่างไรบ้าง?
ใช่ค่ะ มันเป็นช่วงเวลาสำคัญทางวัฒนธรรมสำหรับฉันจริงๆ ซึ่งฉันภูมิใจอย่างยิ่งที่ได้เป็นผู้หญิงผิวดำคนแรกที่เป็นตัวแทนของ Team GB ในการแข่งขันว่ายน้ำ และฉันคิดว่าตั้งแต่นั้นมา ฉันก็ได้แสดงให้เห็นถึงพลังและความยอดเยี่ยมของกีฬานี้ ทำให้เห็นว่าทุกคนสามารถว่ายน้ำได้ และทุกคนควรเรียนรู้วิธีการว่ายน้ำ
มันคือทักษะชีวิต และเมื่อมองย้อนกลับไป ฉันคิดว่าความสำคัญของมันยิ่งเพิ่มขึ้นในใจฉัน ในแง่ของการทำความเข้าใจกับสิ่งที่ตัวเองทำและสิ่งที่สามารถทำสำเร็จได้ รวมถึงความสำคัญทางวัฒนธรรมของมันด้วย
ในตอนนั้น เหมือนกับว่าฉันมุ่งมั่นกับการทำตามเป้าหมายมากจนเมื่อมันเกิดขึ้นจริง ก็ยังไม่ทันได้ซึมซับความรู้สึก การได้มีเวลาทบทวนมันและสะท้อนสิ่งที่ฉันทำสำเร็จ ฉันคิดว่ามันแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของเรื่องนี้
ฉันรู้สึกขอบคุณการสนับสนุนและพลังใจที่ทุกคนมอบให้ และการที่สามารถยกระดับเรื่องราวของฉันและนำเสนอออกมาในรูปแบบนี้ได้ มันพิเศษมากจริงๆ และฉันแค่อยากเผยแพร่ข้อความนี้ว่า การว่ายน้ำเป็นทักษะชีวิต และทุกคนควรมีโอกาสเรียนรู้วิธีการว่ายน้ำ
ผ่าน Black Swimming Association คุณได้จัดการกับปัญหาพื้นฐานเกี่ยวกับการเข้าถึงการว่ายน้ำของชุมชนและการให้ความรู้เรื่องความปลอดภัยทางน้ำ อะไรคือความเชื่อผิดๆ เชิงโครงสร้างหรือวัฒนธรรมเกี่ยวกับการว่ายน้ำที่คุณยังคงพยายามลบล้างอยู่?
ใช่ค่ะ ฉันเป็นผู้ร่วมก่อตั้ง Black Swimming Association เป็นองค์กรการกุศลที่ขณะนี้มีฐานหลักอยู่ในสหราชอาณาจักร ซึ่งมุ่งให้ความรู้เรื่องความปลอดภัยทางน้ำสำหรับคนผิวดำและคนเอเชีย แต่จริงๆ แล้ว เราช่วยเหลือทุกคนที่ต้องการโอกาสในการลงน้ำ เพื่อให้รู้วิธีลอยตัว เพื่อให้รู้ว่าความรู้สึกเมื่ออยู่ในน้ำเป็นอย่างไร และเพียงเพื่อให้พวกเขามีโอกาสที่อาจไม่เคยได้รับในวัยเด็ก
ความเชื่อผิดๆ เชิงโครงสร้างและวัฒนธรรมเกี่ยวกับการว่ายน้ำคือความเชื่อที่ว่า คนผิวดำไม่สามารถลอยตัวได้ กระดูกของเราหนาแน่นเกินไป เราจะจมเมื่อลงน้ำ ซึ่งในกรณีนี้เราควรไปเล่นกีฬาประเภทอื่น ไปทำอะไรที่ไม่ต้องลงน้ำ ซึ่งดีกว่าและปลอดภัยกว่าสำหรับเรา แต่มันไม่เป็นความจริงเลย
ในช่วง 12 เดือนที่ผ่านมา BSA ร่วมกับ RNLI และ University of Portsmouth ได้ทำการวิจัยบุกเบิก ซึ่งพิสูจน์แล้วว่าข้อเท็จจริงนี้ไม่เป็นความจริง งานวิจัยแสดงให้เห็นว่าทุกคนสามารถลอยตัวได้ แต่เราลอยในวิธีที่แตกต่างกัน ดังนั้นเราจึงควรส่งเสริมให้คนจำนวนมากที่สุดเท่าที่จะทำได้มาว่ายน้ำหรือลงน้ำ เพื่อให้พวกเขารู้วิธีลอยตัว เพื่อที่ว่าหากพวกเขาจำเป็นต้องใช้การว่ายน้ำเป็นทักษะในการเอาชีวิตรอด พวกเขาจะได้มีความสามารถในการทำเช่นนั้น
แน่นอนว่าฉันไม่อยากให้ใครต้องใช้การว่ายน้ำในลักษณะนั้น มันเป็นสถานการณ์ที่น่ากลัวมาก อย่างไรก็ตาม คุณจำเป็นต้องรู้วิธีว่ายน้ำหากคุณตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้น และในแง่ของวัฒนธรรมด้วย ความเชื่อผิดๆ นี้ ฉันคิดว่ามันถูก “สร้างขึ้น” (ขอใส่เครื่องหมายคำพูด) ในช่วงปี 1920 และถูกส่งต่อผ่านหลายชั่วอายุคน ทำให้คนผิวดำจำนวนมากไม่ตั้งคำถามเลยว่าทำไมพวกเขาถึงว่ายน้ำไม่ได้ มันไม่ใช่ความผิดของพวกเขาที่ถูกบอกเล่าเรื่องโกหกเหล่านี้ ซึ่งถูกทำซ้ำๆ มาหลายรุ่น แต่มันเป็นหน้าที่ของเราและภาคส่วนที่เกี่ยวกับกีฬาทางน้ำที่จะช่วยเปลี่ยนแปลงเรื่องนี้ เพื่อเข้าถึงคนของเรา บอกพวกเขาว่าพวกเขาสามารถว่ายน้ำได้ และมอบโอกาสเหล่านี้ให้พวกเขา และหวังว่าจะช่วยป้องกันการจมน้ำทั่วโลกได้มากขึ้น
การว่ายน้ำทางไกลนั้นขึ้นชื่อเรื่องความโหดและความคาดเดาไม่ได้เมื่อเทียบกับการแข่งขันในสระ คุณเตรียมตัวทั้งสภาพจิตใจและร่างกายอย่างไรก่อนการแข่งขัน?
บอกตามตรง มันเป็นหนึ่งในเรื่องที่ฉันแค่บอกตัวเองว่า ถ้าทุกคน ถ้าผู้หญิงคนอื่นๆ รอบตัวฉันทำได้ ฉันก็ทำได้เหมือนกัน บางครั้งฉันก็กลัวการลงน้ำมากๆ เพราะมันเป็นสิ่งที่คุณต้องเผชิญกับสิ่งที่ไม่รู้ บางทีคุณก็ไม่รู้ว่ากำลังว่ายอยู่กับอะไร มันอาจจะหนาว สภาพอากาศเลวร้าย หรืออาจจะอุ่น และมีสิ่งต่างๆ มากมายเกิดขึ้นในการว่ายน้ำทางไกลซึ่งสภาพแวดล้อมมีความแปรปรวนมาก
และแน่นอนว่าคุณไม่มีพื้นที่ของตัวเอง คุณกำลังว่ายแข่งกับคนอื่นๆ และฉันก็แค่บอกตัวเองว่าฉันทำได้ ฉันรับมือกับเรื่องนี้ได้ ฉันแข็งแกร่งพอที่จะทำได้ ฉันฝึกซ้อมมาเพื่อสิ่งนี้
และฉันก็จะลงมือทำและทำให้ดีที่สุด และบางครั้งมันก็ไม่ได้ผล
บางครั้งคุณก็ต้องถอยออกมาแล้วคิดว่า “โอเค แล้วฉันจะทำอะไรต่อไป? ฉันจะพัฒนาตัวเองได้อย่างไร?” คุณต้องคิดแบบนี้ทุกครั้ง ไม่ว่าคุณจะชนะหรือมาเป็นอันดับสุดท้าย คุณควรคิดหาวิธีพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ แต่ใช่ค่ะ ในแง่จิตใจ มันเป็นเรื่องของการสร้างความมั่นใจให้ตัวเองอยู่เสมอว่าฉันสามารถทำสิ่งนี้ได้
ในด้านร่างกาย นั่นหมายถึงการว่ายน้ำหลายเมตรในสระ การฝึกซ้อมอย่างหนัก การฝึกความแข็งแกร่งและปรับสภาพร่างกายบริเวณหัวไหล่เพื่อให้แน่ใจว่าคุณสามารถรับมือกับภาระและปริมาณงานที่คุณทำให้ร่างกายต้องเผชิญ ตลอดระยะทาง 10 กิโลเมตร ซึ่งใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมงในการแข่งให้จบ ฉันชอบอวดเสมอว่านี่เป็นการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนที่ยากที่สุด และยังไม่มีใครพยายามจะเถียงฉันเลย บางทีวันหนึ่งอาจมีอะไรที่ยากกว่านี้ แต่ในโปรแกรมโอลิมปิกปัจจุบัน ฉันชอบพูดว่านี่เป็นการแข่งขันที่ยากที่สุด และฉันภูมิใจมากที่ได้ลงแข่งและเป็นตัวแทนประเทศของฉันในรายการนี้
คุณคิดว่าความสำเร็จของนักว่ายน้ำรุ่นต่อไปที่คุณกำลังเปิดประตูให้อยู่คืออะไร?
เป็นคำถามที่ดีมากค่ะ ฉันคิดว่ามันคือการที่พวกเขามีพื้นที่ในการค้นพบเกี่ยวกับน้ำในรูปแบบที่มีความหมายสำหรับพวกเขา อาจจะเป็นการว่ายน้ำ การดำน้ำ การกระโดดน้ำ โปโลน้ำ หรือแม้แต่เรือพาย และถึงแม้มันอาจจะไม่ใช่กีฬาภายใต้ World Aquatics ก็ตาม อย่างไรก็ตาม ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องของการเปิดโอกาสสู่ความเป็นไปได้เหล่านั้น และรู้ว่ามันคือสิ่งที่พวกเขาสามารถทำได้ เป็นสิ่งที่พวกเขาสามารถทำได้ดีเยี่ยม
และถึงแม้ว่าพวกเขาไม่อยากจะเก่งในระดับนั้น หากแค่อยากว่ายน้ำเพื่อแข่งในระดับเคาน์ตีหรือระดับภูมิภาคในประเทศของตน นั่นก็ไม่เป็นไรเลย ไม่จำเป็นต้องไปไกลถึงโอลิมปิก ฉันพาตัวเองมาได้ไกลพอสมควร และฉันก็ภูมิใจกับมันมาก แต่ฉันชอบบอกว่าความงดงามของกีฬาและการว่ายน้ำคือการได้มีส่วนร่วมและลองทำดู คุณอาจไม่ได้เก่งที่สุด และนั่นก็ไม่เป็นไรเลย ฉันแค่อยากให้ผู้คนมีความสุขและรู้สึกสบายใจเมื่ออยู่ในน้ำ และรู้ว่ามันเป็นสถานที่ที่พวกเขาสามารถโอบกอดได้ และมันก็จะโอบกอดพวกเขากลับเช่นกัน