Si Mert Alas sa Paghubog ng Bagong Miley Cyrus Era Kasama ang 'Bass Persuades'

Bibihira ang nakakaunawa sa sining ng reinvention tulad ni Miley Cyrus. Sa paglipas ng mga taon, nag-iba-iba ang anyo ng mang-aawit mula sa pagiging Disney darling hanggang sa pagiging pop provocateur at rock ‘n’ roll superstar, na patuloy na nakakahanap ng mga bagong paraan para isulat muli ang sarili niyang kwento. Si Mert Alas, ang sikat na fashion photographer at ang creative force sa likod ng visual world ng kanyang pinakabagong album na Bass Persuades, ay tumulong na bigyang-buhay ang panibagong kabanatang ito.

Mahigit isang dekada na ang pinagsamahan ng dalawa, mula sa pagiging photographer at subject na nauwi sa isang mas malalim na personal na ugnayan. “Naging hindi na ganoon kahalaga ang mga litrato kumpara sa aming pagkakaibigan,” sabi ni Alas sa Hypebae. Dahil sabay silang lumaki na gumagawa ng sining, nagbabahagi na ngayon ang dalawa ng isang koneksyong nakaugat sa tiwala, kalayaang lumikha, at parehong pananaw sa visual arts.

Para kay Alas, ang makuhanan si Cyrus ay nangangahulugan ng pagtingin nang higit pa sa nakikita ng mata. Sa halip na isalin lamang ang musika sa mga imahe, gusto niyang mas palalimin pa ito, hanggang sa kung “ano ang amoy ng musika,” ang mga pagnanasa, sikreto, at mga sandaling dumaraan sa pagitan ng mga liriko. Ang resulta ay isang mundong tila parehong romantiko at mapanganib, na binabalanse ang pagiging emosyonal ng mang-aawit sa kanyang uhaw para sa reinvention at paghihimagsik.

Gaya ng sabi ni Alas, “Si Miley ay isang nakakabighaning kontradiksyon,” na laging nagpapaisip sa kanya. Dito, ibinabahagi ng sikat na creative ang tungkol sa kanilang lumalagong samahan, ang sining ng pagbuo ng isang pop era, at kung bakit, sa mundong nahuhumaling sa panlabas na anyo, naghahanap pa rin siya ng kaluluwa. Ipagpatuloy ang pagbabasa para sa buong panayam.

Higit sa isang dekada na kayong nagkatrabaho ni Miley. Sa pagbabalik-tanaw sa inyong mga unang proyekto, paano nag-iba ang inyong ugnayang malikhain, at ano ang nauunawaan ninyo sa isa’t isa ngayon na hindi ninyo alam noon?

Noong una kong makuhanan ng litrato si Miley, isa na siyang magandang uri ng gulo. Nakita ko agad ‘yon. Sa paglipas ng mga taon, naging hindi na ganoon kahalaga ang mga litrato kumpara sa pagkakaibigan. Sabay kaming lumaki, gumawa ng kalokohan, namuhay, at nakaipon ng ilang mga sikreto sa aming paglalakbay. Ang pinagkaiba lang noon ay kinikilala pa namin ang isa’t isa. Ngayon, nakakabalik-tanaw na kami kung gaano nakakamangha na lumaki kaming sabay na gumagawa ng sining.

Mayroon bang partikular na sandali kung kailan nagbago ang relasyon ninyo mula sa pagkuha mo ng litrato ni Miley patungo sa aktibong pagtulong mong hubugin ang kanyang malikhaing pananaw?

Sa tingin ko ay walang isang partikular na sandali. May sariling pananaw si Miley; mayroon din ako. Para sa akin, nagsisimula ang lahat sa tiwala. Kailangan ko ng buong koneksyon sa artista, at ang mas mahalaga pa rito ay ang buong kalayaang lumikha, nang walang kompromiso.

Ipinaliwanag ni Miley ang mundo niya sa akin nang may buong linaw. Nakikinig ako, at saka niya ako hinayaang pumasok sa sarili kong mundo nang may buong kalayaan; doon nagsisimula ang trabaho ko. Pagkatapos noon, umiikot kami sa isa’t isa nang may pag-usisa hanggang sa matapos ang proyekto.

Habang ginagawa ang Bass Persuades, mayroon bang anumang nagulat sa iyo tungkol kay Miley?

Ang kanyang disiplina. Napagkakamalan ng mga tao ang rebelyon bilang kaguluhan. Si Miley ay isang nakakabighaning kontradiksyon, ganap na walang takot, nakakagulat na hindi mahulaan, ngunit labis ang pagiging partikular sa kanyang sining at isang baliw na romantiko. Isa siyang bagyo na may mga luha ng sanggol, at kapag akala mong kilala mo na siya, gagawa ulit siya ng panibagong Miley. Ilang buhay ba ang maaaring magkaroon ng isang babae?

Paano mo inatake ang pagsasalin ng tunog at emosyonal na tema ng album sa mga imahe? Mas tumutugon ka ba muna sa musika, o bumubuo ka ba ng visual concept kasabay nito?

Hindi ko gustong ilarawan ang musika; iyon ay magiging sobrang nakakabagot at masyadong halata. Gusto kong malaman kung ano ang amoy ng musika. Kung anong oras ng gabi ito nabibilang. Sino ang humahalik kanino, sino ang nagsisinungaling, sino ang sumasayaw, sino ang malapit nang maglaho. Gusto kong marinig ang kwento sa likod ng mga liriko.

Napaisip ako sa album na ito tungkol sa pag-ibig, pagnanasa, panganib, at isang tila pilosopikal na pananaw sa ating panahon. Gusto kong maramdaman ang mga imahe bilang mga alaala ng isang gabi. Hindi gaano bilang isang bituin kundi isang cool, emosyonal, at talentadong rock chic!

Maaari mo bang ilarawan sa amin ang cover ng album?

Isang babae. Isang rosas. Kaunting panganib. Mahilig akong kumuha ng isang inosenteng bagay at gawin itong medyo pilyo. Ang isang rosas ay dapat romantiko, ngunit hindi ka maaaring humawak nito nang hindi nakakagat ng mga tinik. Sa bibig ni Miley, bigla itong naging ibang bagay… Isang sikreto, isang bulong. At nandiyan ang kanyang mga mata. Gusto ko ng isang imahe na kaya parehong bumulong at sumigaw.

Ginugol mo ang malaking bahagi ng iyong karera sa paggawa ng fashion imagery. Ano ang pinagkaiba sa mundo ng musika?

Ang fashion ay nagpapatitig sa iyo. Ang musika ay nagpaparamdam sa iyo. Ginugol ko ang buhay ko sa paggawa ng magagandang ilusyon, ngunit ang musika ay kamangha-manghang hindi makontrol. Tumatagos ito sa iyong balat nang hindi humihingi ng pahintulot. Nakakapagpalaya ito! Kaya akong akitin ng fashion sa isang segundo. Multuhin naman ako ng musika habangbuhay. Mahal ko pareho. Ayokong mamili sa pagitan ng dalawang mangingibig.

Saan ka nahihikayat nang malikhain sa kasalukuyan? Mayroon bang mga visual language, mga artista, o mga kultural na kilusan na nakakaimpluwensya sa paraan ng iyong pagtatrabaho?

Nahuhumaling ako sa pagiging perpekto. Matagal na, at hindi sa mababaw na paraan; hindi ko ibig sabihin ang perpektong balat, mga damit, perpektong cake. Mas palalimin natin. Gusto ko ang husay. Gusto ko ang obsesyon. Gusto ko ng isang ideya pagkatapos ng isa pa at ng daan-daan pang ideya, para lang mahanap ang eksaktong kulay ng background. Kabaliwan!

Gusto ko ang ganap na pagsuko sa sining: ang disiplina, ang kasiyahan, ang walang hanggang paghahanap ng isang bagay na pambihira. Hindi ako naniniwala sa anumang madaling itapon. Hindi sa pag-ibig, hindi sa litrato, hindi sa ideya. Ang nakakabagot sa akin ay itong desperadong paghahanap sa kagandahan nang walang kaluluwa, walang kultura, walang isang interesanteng ideya sa likod nito. Gusto kong mapabilib. Ng isang ideya, isang tunog, isang salita, isang bagay na mananatili sa akin. Huwag mo lang akong bigyan ng ganda; hindi ko tatanggapin iyon.

Ano o sino ang gusto mong pag-eksperimentuhan sa susunod?

Pelikula. Kabaliwan. Disenyo. Gusto kong gumawa ng isang bagay na medyo nakakakaba para sa mga tao dahil sa sobrang pagkagusto nila rito. Nakakuha na ako ng sapat na litrato ng mga magagandang tao para malaman na ang kagandahan ay simula pa lamang.

Gusto kong mag-isip, mag-ilusyon, at gawing totoo ang aking naiisip. Mas maganda kung kasing-bilis ng posibleng mangyari. Sobrang naiinip ako sa mga ideya. Isang araw gusto kong gumawa ng pelikula, kinabukasan mag-disenyo ng nightclub o lumikha ng bagong timpla ng gin. Hindi ko talaga nakikita ang mga hangganan sa pagitan ng mga bagay na ito. Lahat ito ay paglikha para sa akin. At minsan ay nakaupo lang ako sa piano at tumutugtog, para lang ma-clear ang aking isipan upang magulo ko ulit ito.