ผู้ก่อตั้ง Girlscarryingshit เล่าเบื้องหลังการสร้างคอมมูนิตี้ที่คาดไม่ถึงที่สุดบน Instagram
ภาพผู้หญิงหอบของพะรุงพะรังอาจไม่ใช่สิ่งแรกที่เรานึกถึงเมื่อพูดถึงการสร้างคอมมูนิตี้ แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าสิ่งนี้กลับทำหน้าที่นั้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ แอคเคานต์ Instagram ดังกล่าว ก่อตั้งขึ้นโดย Halle Robbe ในปี 2021 และกวาดยอดผู้ติดตามไปแล้วเกือบครึ่งล้านคน จนเกิดเป็นคอมมูนิตี้ของกลุ่มผู้หญิงที่มีความสนใจตรงกันซึ่งเชื่อมโยงกันด้วย “สกิลการถือของขั้นเทพ”
สองสามปีหลังจากเปิดตัวแอคเคานต์ Robbe ก็ได้ร่วมงานกับ Nike ในแคมเปญ Studio Fleece ซึ่งรวบรวมตัวแทนคนรุ่นใหม่เจ็ดคนจากทั้งวงการแฟชั่นและวัฒนธรรมมาร่วมงาน แต่ละคนสะท้อนคาแรคเตอร์ที่แตกต่างกันไป ไม่ว่าจะเป็น The Documentarian, The Nomad หรือ The Tastemaker โดยพวกเขาได้มาตีความเสื้อผ้าฟลีซอันเป็นเอกลักษณ์ของ Nike ใหม่ผ่านมุมมองเฉพาะตัว
สำหรับบทบาทของ Robbe นั้น ทาง Nike ได้ชวนเธอมาร่วมออกแบบเซ็ตไอเท็มพิเศษสำหรับคาแรคเตอร์แต่ละตัว โดยได้แรงบันดาลใจจากตัวตนและวิธีแสดงออกผ่านข้าวของที่พวกเขาพกพา
เราได้มีโอกาสคุยกับ Robbe เพื่อเจาะลึกเรื่องราวเบื้องหลัง Girlscarryingshit การร่วมงานกับ Nike รวมถึงแผนการในอนาคตที่เธอตั้งใจจะต่อยอดแนวคิดเรื่องคอมมูนิตี้
ติดตาม บทสัมภาษณ์ ฉบับเต็มได้ที่นี่
เล่าเรื่องราวเบื้องหลัง Girlscarryingshit ให้เราฟังหน่อยว่าเริ่มต้นมาได้อย่างไร และจุดประสงค์คืออะไร
สมัยวัยรุ่นฉันติด Tumblr หนักมาก ซึ่งช่วยฝึกให้ฉันมีสายตามองเห็นความงามของภาพถ่ายทีเผลอที่ดูแล้ว “ฟินอย่างประหลาด” รวมถึงเริ่มสนใจประเด็นความยุติธรรมทางสังคม นอกจากนี้ฉันยังค่อนข้างขี้อายเมื่ออยู่หน้ากล้อง เลยรู้สึกว่ารายละเอียดที่ฉันสังเกตเห็นและรูปที่ฉันถ่ายมันสะท้อนตัวตนของฉันได้ดีกว่ารูปถ่ายของตัวเองเสียอีก สิ่งหนึ่งที่ฉันเห็นบ่อยมาก โดยเฉพาะตอนย้ายไปนิวยอร์กและต้องเดินเท้าไปไหนมาไหนตลอด แล้วมันก็เตะตาฉันอย่างจัง ก็คือภาพผู้หญิงและเด็กผู้หญิงที่กำลังหอบข้าวของพะรุงพะรังนี่แหละ
ฉันชอบเดาว่าพวกเธอจะไปไหนหรือกำลังทำอะไรอยู่จากของที่ถือในมือ และรู้สึกประทับใจกับสารพัดวิธีที่พวกเธอสรรหามาจัดระเบียบของเหล่านั้นเพื่อแบกจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง จนวันหนึ่งฉันก็พบว่าตัวเองกำลังทำแบบนั้นอยู่ (ถือ Red Bulls สองกระป๋อง กุญแจ โทรศัพท์ กระเป๋าสตางค์ และหูฟัง) ฉันเลยถ่ายรูปลงสตอรี่ใน Instagram ส่วนตัวที่มีคนตามอยู่ประมาณ 700 คน พร้อมแคปชั่นคล้ายๆ กับไบโอของ GCS ปรากฏว่าเพื่อนๆ รีพลายกลับมาว่า “ฉันก็ทำแบบนี้เหมือนกัน!” ฉันเลยเปิดแอคเคานต์นั้นขึ้นมาในวันเดียวกันเลย ช่วงแรกฉันก็เริ่มจากโพสต์รูปตัวเองกับเพื่อนๆ ก่อน จากนั้นเพื่อนของเพื่อนก็เริ่มส่งรูปเข้ามา แล้วก็ต่อยอดไปเป็นเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนเรื่อยๆ จุดประสงค์ของฉันในตอนนั้นก็แค่อยากรู้ว่าจะพามันไปได้ไกลแค่ไหน และถ้ามันเติบโตขึ้นฉันจะทำอะไรกับมันได้บ้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการใช้พื้นที่นี้เพื่อช่วยเหลือผู้หญิง เด็กผู้หญิง และกลุ่มคนที่ไม่ได้ระบุเพศเป็นชาย ซึ่งฉันเชื่อว่านี่คือสิ่งที่ฉันเกิดมาเพื่อทำ
ยอดผู้ติดตามเกือบครึ่งล้านเป็นตัวเลขที่น่าทึ่งมาก คุณเคยคิดมาก่อนไหมว่ามันจะกลายมาเป็นคอมมูนิตี้แบบทุกวันนี้
ขอบคุณค่ะ และใช่ค่ะ! ส่วนตัวฉันเป็นแฟนคลับของแอคเคานต์ที่ชอบเจาะลึกเรื่องธรรมดาสามัญในชีวิตประจำวันเรื่องใดเรื่องหนึ่งอย่างจริงจังอยู่แล้ว ฉันเลยรู้ว่าต้องมีคนสนใจคอนเทนต์แบบนี้แน่ๆ ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการเปิดรับรูปภาพจากทางบ้านแทนที่จะถ่ายเองทั้งหมด การไม่โชว์หน้าตาแต่ใช้ชื่อหรือแท็กแทน หรือแม้แต่การลิสต์รายชื่อสิ่งของลงในแคปชั่น ล้วนเป็นความตั้งใจของฉันที่จะสร้างความรู้สึกของการเป็นคอมมูนิตี้ระหว่างกลุ่มคนที่ไม่ได้ระบุเพศเป็นชาย และเพื่อให้คอมมูนิตี้นี้เติบโตขึ้น แต่มันไม่ได้มีแค่เรื่องของความสวยงามเท่านั้น ซึ่งฉันคิดว่านี่แหละคือเหตุผลที่ทำให้แอคเคานต์นี้อยู่มาได้ยาวนาน ผู้คนเข้ามาดูรูป แต่พวกเขาเลือกที่จะอยู่ต่อเพราะความหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังภาพเหล่านั้น ซึ่งก็คือความไม่เท่าเทียมที่ซับซ้อนและฝังรากลึกที่ผู้หญิงต้องเผชิญ โดยฉันพยายามจะค่อยๆ ทลายกำแพงนั้นลงผ่าน GCS ด้วยการใช้พื้นที่ที่ฉันสร้างขึ้นและทรัพยากรที่รวบรวมมาได้จากแพลตฟอร์มนี้
View this post on Instagram
รูปจากทางบ้านที่แหวกแนวที่สุดเท่าที่เคยได้รับมาคือรูปอะไร
ฉันเคยตอบไปแล้ว แต่แชมป์ตลอดกาลสำหรับฉันก็ยังคงเป็นรูปของผู้หญิงคนที่ส่งรูปมือที่กำผมหางม้าที่เพิ่งตัดใหม่ๆ พร้อมกับใบสั่งขับรถเร็วมาให้
ล่าสุดคุณเพิ่งร่วมงานกับ Nike ในแคมเปญใหม่อย่าง Studio Fleece การร่วมมือครั้งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร
สำหรับแคมเปญนี้ Nike ได้ดึงตัวผู้นำคอมมูนิตี้ที่ใช้แพลตฟอร์มของตัวเองเพื่อสร้างการเปลี่ยนแปลงใน Nike มาร่วมงาน ไม่ใช่แค่เพื่อช่วยเป็นกระบอกเสียงให้ภารกิจของแต่ละคนเท่านั้น แต่ยังเป็นการสร้างแรงบันดาลใจให้คนอื่นๆ ลุกขึ้นมาสร้างความเปลี่ยนแปลงด้วยตัวเอง คุณไม่จำเป็นต้องใส่สูทหรือใช้อุปกรณ์หรูหราเพื่อสร้างอิมแพค แค่ใส่เสื้อฮู้ดดีๆ สักตัว และหยิบจับอะไรก็ได้ที่อยู่ใกล้มือก็พอแล้ว
บุคคลที่ปรากฏในลุคบุ๊กล้วนเป็นตัวอย่างชั้นดีของคนที่ทุ่มเททำงานในแวดวงของตัวเอง ทั้งยังเป็นสัญลักษณ์ให้คนอื่นๆ ได้เห็นว่าพวกเขาเองก็สามารถเป็นแบบนั้นได้ และแสดงให้เห็นว่าเราแต่ละคนสามารถสร้างการเปลี่ยนแปลงได้อย่างไร โดยเริ่มจากในคอมมูนิตี้ของเราเอง Nike เลือกร่วมงานกับฉันเพราะภารกิจของฉันก็คือสิ่งนี้ นั่นคือการสร้างแรงบันดาลใจให้คนอื่นๆ ลุกขึ้นมาสร้างการเปลี่ยนแปลงโดยใช้เครื่องมือที่มีอยู่รอบตัว (แต่แน่นอนว่ายังต้องดูสวยเก๋มีสไตล์ด้วย)
เล่าให้เราฟังหน่อยได้ไหมว่าคุณมีส่วนร่วมในแคมเปญนี้อย่างไรบ้าง และมีขั้นตอนการทำงานอย่างไร
ฉันเป็นคนคิดค้นคาแรคเตอร์ต่างๆ ขึ้นมา เขียนคำอธิบาย และเลือกพร็อพที่จะใช้สื่อความหมายทางภาพออกมา นอกจากนี้พวกเขายังชวนฉันมาเป็นหนึ่งในแบบด้วย ซึ่งมันก็ดูเมต้ามากๆ แต่ก็สนุกดีเหมือนกัน ขั้นตอนการทำงานของฉันส่วนใหญ่คือการส่องอินเทอร์เน็ตอย่างหนักเพื่อ “ทำความรู้จัก” ตัวตนบนโลกออนไลน์ของคนอื่นๆ จากนั้นก็นำสิ่งที่ได้เรียนรู้มากลั่นกรองเป็นสิ่งของที่จับต้องได้
สุดท้ายแล้วลิสต์พร็อพที่ได้ก็เป็นการผสมผสานระหว่างของที่ฉันเคยเห็นแต่ละคนถือในรูปบน Instagram ของที่ฉันเดาว่าพวกเขาน่าจะถือไว้แต่แค่อยู่นอกเฟรม (อย่างเช่น The Nomad เป็นนักปั่นจักรยาน ฉันก็เลยเดาว่าเธอน่าจะมีที่ล็อกจักรยานกับหมวกกันน็อก) และของใช้ในชีวิตประจำวันที่ฉันรู้ว่าคนทั่วไปพกพากันจริงๆ จากการศึกษารูปภาพทุกวันมานานกว่า 5 ปี จากนั้น Nike ก็บินพาฉันไปที่ลอนดอนเพื่อลงมือจัดพร็อพสำหรับการถ่ายทำแต่ละช็อตด้วยตัวเอง นั่นน่าจะเป็นส่วนที่ฉันชอบที่สุด เพราะเป็นหนึ่งในขั้นตอนที่ฉันพิถีพิถันมากที่สุดเวลาถ่ายหรือเลือกรูปสำหรับ GCS นั่นคือการทำให้แน่ใจว่าการจับถือสิ่งของต่างๆ ดูเป็นธรรมชาติและสวยงามไปพร้อมๆ กัน
View this post on Instagram
เซ็ตสิ่งของที่คุณจัดขึ้นมาเองแล้วชอบที่สุดคืออะไร และเพราะอะไร
อาจจะฟังดูเหมือนข้ออ้าง แต่ฉันชอบทุกชิ้นเลยในเหตุผลที่ต่างกันไป เซ็ตของ America เป็นอะไรที่สนุกที่สุดในแง่ของการลงมือทำ เพราะมีของยาวๆ ให้แกว่งเล่นเยอะมาก (เข้าไปดูเบื้องหลังที่ฉันเหวี่ยงของเล่นในออฟฟิศเพื่อหาโพสที่ดีที่สุดได้ในหน้าเพจส่วนตัวของฉันที่ @hallerobbe) ส่วนของ Romaisa นั้นเต็มไปด้วยสิ่งของประเภทเดียวกัน (กล้องถ่ายรูป) ในหลายรูปแบบ ซึ่งล้วนต้องใช้วิธีการถือที่ต่างกันออกไป นี่เป็นภาพสไตล์ GCS แบบที่ฉันมักจะรู้สึกสนุกทุกครั้งที่ได้จัดระเบียบมัน
ของ Miriam มีกลิ่นอายความเป็นเฟมินิสต์มากที่สุด ซึ่งการรักษาสมดุลระหว่างสิ่งที่คนทั่วไปต้องพกเวลาเดินทาง กับสิ่งที่ผู้หญิงอย่างเราต้องพกติดตัวเพื่อความปลอดภัย ถือเป็นแมสเสจที่ฉันอยากจะสื่อออกมาในทุกๆ ภาพเลย สำหรับข้าวของที่ Aya ถือนั้นเป็นของที่ฉันเคยเห็นเธอพกจริงๆ และเธอก็เอาของที่ใช้จริงมาด้วย ซึ่งตอบโจทย์ความหลงใหลในความสมจริงของฉันได้แบบสุดๆ ส่วนภาพของตัวฉันเองก็มีความหมายต่อใจมาก เพราะมันคือการจำลอง “ข้าวของ” กำมือแรกที่ฉันเคยโพสต์ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง
วันนี้คุณพกอะไรมาบ้าง แล้วมันบอกอะไรเกี่ยวกับตัวคุณได้บ้าง
วันนี้ฉันพกของมาเบาๆ แค่พาร่างตัวเอง กุญแจ กระเป๋าสตางค์ หูฟัง และกาแฟหนึ่งแก้วมาที่สตูดิโอของ GCS เพื่อมาสะสางงานนิดหน่อย วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ มันก็เลยน่าจะบอกได้ว่าฉันเป็นพวกบ้างาน (ซึ่งก็จริง)
สุดท้ายนี้ คุณมองเห็นทิศทางการเติบโตของคอมมูนิตี้อย่างไรบ้าง
ฉันเพิ่งประกาศเปิดตัว GCS Studio ซึ่งเป็นพื้นที่ขนาด 900 ตารางฟุตในบรุกลิน ด้วยความตั้งใจที่จะสร้าง Third Space สำหรับคอมมูนิตี้ของ GCS แผนของฉันคือการให้พื้นที่นี้แก่กลุ่มคนที่ไม่ได้ระบุเพศเป็นชายได้เข้ามาใช้งานสำหรับโปรเจกต์สร้างสรรค์ โปรแกรมการศึกษา และอีเวนต์ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการจ่ายในราคาต้นทุน แลกเปลี่ยนด้วยสินค้าและบริการ หรือแม้กระทั่งให้ใช้ฟรี (ขึ้นอยู่กับโปรเจกต์) ไอเดียดีๆ หลายอย่างไม่เคยเกิดขึ้นจริงเพราะขาดแคลนทรัพยากร ฉันอยากให้ GCS Studio เข้ามาช่วยอุดช่องโหว่ตรงนี้ และเป็นพื้นที่สปริงบอร์ดให้คนที่ไม่ใช่ผู้ชายได้ทำตามความฝัน เหมือนกับที่ GCS เคยเป็นสปริงบอร์ดให้ฉันมาแล้ว
