Hindi Lang Siya ang “Cool Girl from India”: Sino ba talaga si Diya Joukani?
Mula Kenzo hanggang buong mundo, sumisilip ang Hypebae sa sariling diyaniya ni Diya.
Kung kahit minsan ka lang nag-online nitong mga nakaraang buwan, malamang pamilyar ka na sa pinakina-uusyong bagong designer ng India,Diya Joukani. Ang pinaka-unang video niya ay nag-viral, na sinundan pa ng halos isang libo, at mula noon nakilala na siya online bilang “’yung cool girl mula India.” Pero sa totoo lang, ang layo pa ng kaya niyang lampasan sa label na ’yan.
Isang self-taught na dating stylist na nag-resign nang isang iglap at ngayo’y nagde-design para sa sarili niyang label,DIYADIYA, hindi kailanman naging diretso o tipikal ang trajectory ni Joukani. Sa simula pa lang, alam na niyang nasasayang ang talento niya sa pagtatrabaho para sa iba, at dahil na rin sa tinatawag niyang sarili niyang “delusion,” tiwala siyang anumang gawin niya nang solo, gagana at gagana.
Kasabay ng pagdisenyo ng mga damit na gusto niyang makita sa mundo, nailalagay rin niya sa spotlight ang masiglang komunidad sa paligid niya—na, para sa hindi nakakaalam, binubuo mismo ng mga mananahi niya, mga kaibigan at mga kapamilya.
Habang patuloy pang umaarangkada nang bongga ang karera ni Joukani, nakausap namin siya tungkol sa naging paglalakbay niya so far, sa kagustuhan niyang alagaan ang tradisyunal na craftsmanship, at kung paano niya planong dalhin angNew York Fashion Week sa mga kalsada ng Bandra.
Ituloy ang pagbabasa para sa buonginterview.
Paano ka naging designer? ’Yun na ba talaga ang goal mo simula’t simula?
Hindi, hindi talaga iyon palagi kong aim. Mahilig na ako sa mga damit mula bata pa ako, at malaking bahagi ng buhay ko ang style. Dati, stylist ako, pero hindi talaga siya sapat para sa akin. Ang hirap kong kumapit sa styling at creative zone, hanggang sa narealize ko na gusto kong gumawa ng isang partikular na klase ng damit na hindi ko pa nakikita kahit saan. Suot ko na noon ang mga silhouette na sinusuot ko ngayon, pero wala pang burda at tradisyunal na elemento. Naisip ko, “Paano kung pagsamahin ko ang dalawang mundong ’to?” na alam kong may mga gumawa na niyanobviously, pero hindi sa eksaktong paraan na nasa utak ko. Kaya nag-resign ako overnight at sinabi ko, “Ito na ang gagawin natin ngayon.”
Nang sinabi mong nag-resign ka, nasa styling ka pa noon at diretsong tumalon ka na lang ba sa ginagawa mo ngayon?
Nag-stylist ako para sa ilang low-key na Bollywood personalities, at nagtrabaho rin ako noon saKenzo. Nasa retail ako sa Kenzo, tapos dumating sa puntong naisip ko, hindi ko na kaya ’to. Pakiramdam ko sobrang nasasayang ang potential ko—’yun talaga ’yun. Parang kailangan ko talagang may gawin. Gusto kong gumawa ng mga damit na hindi pa nakikita ng mundo, at doon nagsimula ang lahat.
Paano ka nag-transition mula styling papunta sa mismong technical side ng designing, tulad ng pattern cutting at iba pang skills?
Lagi na akong artistic at magaling sa gawaing kamay. Ginawa ko ang una kong jacket noong July, at nag-resign ako noong December. Ilang buwan akong nag-practice, pero to be honest, natutunan ko talaga ang pattern making at lahat ng ’yan sa YouTube. Tapos nakahanap ako ng isang Masterji sa Bandra, at halos lahat ng alam ko ngayon, siya ang nagturo.
Tingnan ang post na ito sa Instagram
Paano naaapektuhan ng paligid mo sa Bandra ang design at creative process mo?
Sa Bandra ako pinanganak at lumaki, kaya lahat ng nakikita ko sa paligid ko, direktang impluwensya. Sobrang visually stimulating na lugar, at literal akong kumuha ng references. Noong isang buwan, nag-post ako ng video tungkol sa Dahi Handi—ginagawa namin dito ’yon: gumagawa kami ng pyramid para abutin ang Dahi na nakasabit sa hangin. Kaya gumawa ako ng jacket na may pyramid. Noong pumunta ako sa Jaipur at may nakita akong mga paboreal, gumawa naman ako ng peacock jacket. Sa Bandra, ang daming art sa mga pader at sandamakmak ang tela, kaya halos literal kong kinukuha ang mga imaheng ’yon at inilalagay sa mga damit ko.
Gusto ko ’yung pagiging mas literal kasi sa industry na ’to, araw-araw kang nagbabasa ng press releases mula sa malalaking designer, at sobrang daming salitang wala namang sinasabi…
Lagi na lang parang, “the intersection of ganito, interplay of ganyan and memory,” pero, ano ba talaga ang koleksyon? Sa akin, ganito lang: nakakita ako ng peacock, gagawa ako ng peacock—pero may Indian traditional elements at lahat ng teknik. Ilalagay ko sa denim, at ayun na, ’yun na ’yun.
Gaano katagal mula sa pagbuo mo ng idea hanggang sa maging totoong piraso na siya?
Less than a week, to be honest. Pag may idea ako, isi-sketch ko agad. Una sa lahat, gagawa muna ako ng note sa phone ko. Kapag may free minute ako habang chill lang, saka ko siya idodrawing. Pagkatapos, dadalhin ko ’yun sa studio at kakausapin ang team—magbibigay sila ng sobrang constructive criticism na kadalasan hindi ko pinapansin. Tapos gagawa na ako ng Khaka, kung saan super detalyado kong isi-sketch ang embroidery sa malaking plastic sheet. Doon ko na inaayos ang pattern cutting.
Gugupit ako ng pattern, at papagupit din ako ng pattern kay Masterji, tapos pagbabalikan namin at saka namin nireresolba. Pagkatapos, ilalapat namin ang plastic sheet sa denim para lumipat ang embroidery sa denim. Lahat ng embroidery ko ginagawa gamit ang micro-Khatanas at beads. Umaabot ng 300,000 hanggang 500,000 beads sa isang piraso, kaya mga tatlo hanggang limang araw ’yun. Pag tahi, isang araw lang, at kalahating araw para sa buttoning—tapos na.
Nakikita mo ba ang sarili mong eventually gagawa ng seasonal collections, o sa ngayon ba ay mananatili ka sa “May idea ako, gagawin ko agad” approach?
Ang lucky numbers ko ay 8 at 18, at sinusubukan kong mag-drop ng collection tuwing ika-8 at ika-18 ng bawat buwan dahil ’yun ang trip ko at ang bilis kong magka-idea. Super stressed ko nga this month kasi hindi ko siya na-pull off, at kapag may idea ako na hindi ko ma-execute, nababaliw talaga ako.
Hindi pwedeng hindi pag-usapan ang social media at video content. Sobrang kilala ka na ngayon sa ginagawa mong mga video—paano nagsimula ’yon?
Alam kong kailangan kong magbuo ng brand sa 2026, sa panahong sobrang saturated na ang industry, at wala na talagang mas epektibo kaysa maglabas ng authentic content kaysa sa super heavily edited na mga video. Naisip ko, “Paano ko maipapakita ang siyudad ko sa pinaka-magandang paraan at mailalagay ang mga damit ko sa pinaka-totoong setting?” Kung ano ang nakikita mo sa videos ko, ’yun talaga ang nangyayari sa kalsada. Araw-araw akong nagbibihis ng outfit, tapos lagi akong sobrang busy—takbo sa fabric markets, sa mga tailor, tapos sa studio. Lahat ng madaanan ko sa gitna, bina-video ko agad, tapos sa dulo ng araw, pinagsasama-sama ko at ipo-post ko.
Wala namang totoong nakakapagplano na mag-viral, pero ano ang tingin mo sa konseptong ’yon?
Medyo delulu talaga ako, at nakukuha ko ang gusto ko. Alam kong kung papasok ako rito, all out ako. Inisip ko lang, “Ito ang kailangan kong gawin,” at nangyari siya. Masaya ako na andito na kayong lahat, to be honest.
Tingnan ang post na ito sa Instagram
Malinaw na malaking parte ng content mo ang komunidad sa Bandra. Paano ba gumagana ’yon—pinag-uusapan n’yo ba ito? Sila ba talaga ang mga taong kasama mong nagtatrabaho?
Hindi talaga alam ng karamihan, pero ang mga tao sa videos ko ay mga taong araw-araw kong nakikita. Marami sa kanila, mga mananahi ko. Lahat ng nasa video ko, kakilala ko, at madalas sila pa ang nagyayaya na sumali. Biglaan lang lahat, sobrang spontaneous. At gusto ko talagang linawin na bawat isang taong nasa videos ko, bayad sila.
Parang ang dali para sa mga tao na humusga kasi hindi ka nagsasalita sa internet. Kusang desisyon mo ba ’yon?
Pakiramdam ko wala naman akong kailangang sabihin. Para sa akin, nagsasalita na ang art mismo. Kung naipapakita ko na ang mga damit sa pinaka-authentic na paraan, ano pa ba ang dapat sabihin?
At ’yung mga mananahi at team mo, ano ang pakiramdam nila na bahagi sila ng social content mo?
Sila ang pinaka-matinding supporters ko. Minsan, isa lang ang sasabihan kong sumama sa video, tapos may isa pang magsasabi, “Uy, gusto ko rin sumama.” Gustong-gusto nila ’yon, pinopost pa nila at pinapakita sa akin, “Oh my god, tingnan mo ’tong taong ’to.” Sobrang cute.
Paano naman ang pamilya mo? Nakikisali ba sila sa ginagawa mo?
Ang dad ko ang nagfi-film ng marami sa videos ko. Siya talaga ang nasa likod ng camera kadalasan—either siya o isa sa mga mananahi ko. Kung sino man ang nagfi-film, usually tumatakbo siyang paatras sa gitna ng traffic. Hawak ko muna ang phone para i-acting ko kung paano ko gusto ang shot, tapos sila na ang gagawa. Sa totoo lang, kadalasan one take lang ako. Pero may ugali ang dad ko na habang nagre-record siya, sasabihin niyang, “Okay, we got it,” tapos pag-edi-edit ko na, doon ko makikitang hindi man lang niya napindot ang red button!
Sa mga nakaraang taon, parang mas lumala ang cultural appropriation mula sa malalaking Western brands. Sa tingin mo, paano mapo-preserve ang Indian techniques at designs?
Feeling ko nandiyan na lagi ang inspiration, pero sa totoo lang, medyo late pa nga sila. Ok lang naman kumuha ng inspirasyon, pero ang mahalaga ay ang context at ang pagbibigay ng credit. Hindi nila ipinapakita kung saan nila kinukuha ang reference; bigla na lang silang naglalabas ng kung anu-ano. Kung may gagawin ka, gawing makabuluhan, gawing may impact.
Pakiramdam ko tuwing nakikita natin ang Indian designs ngayon—mapa-India o sa West—lagi na lang siyang nostalgic, halos parang costume. Para sa akin, ang pinaka-bonggang paraan ay kunin ang pinakamagagandang bahagi ng kultura natin—’yung techniques, embroidery, patterns, tela—at ilagay sila sa mas contemporary na context. Kailan ba talaga nagsusuot ng Indian clothing ang mga tao? Kapag kasal o tradisyunal na okasyon. Halos walang nagsusuot nito araw-araw. So paano natin mahihikayat ang lahat na gawin ’yon? Para sa akin, ang susi ay ilipat ang mga teknik na ’yan sa everyday clothes.
Para naman mismo sa brand mo, ano sa tingin mo ang kasunod?
Grabe ang taon na ’to. Pakiramdam ko nakapagbuo ako ng global brand mula zero sa loob lang ng ilang buwan. Pero ngayon, gusto ko na siyang dalhin sa physical na experience. Gusto kong magkaroon ng runways all over the world, pero ang pinaka-dream ko ay mangyari ang New York Fashion Week o Paris Fashion Week sa Bombay. At hindi lang ito tungkol sa brand ko, kundi sa paglikha ng isang buong eksena. Ang layo-layo ng mga tao sa isa’t isa. Gusto ko lang silang pagtabihin at ipakitang puwede tayong lahat manalo. May sapat na espasyo para sa lahat.
Tingnan ang post na ito sa Instagram
Noon, parang ang ultimate goal ay makilala ng Western entities. Hindi talaga naisip ng marami na puwede nating dalhin ang lahat ng iyon dito, imbes na tayo ang laging pumupunta roon.
Dadalin ko pa rin siya sa buong mundo, pero ang pinakagusto ko ay ang makarating ang lahat dito para sa parehong hype na binibigay n’yo sa Western cities. Nasa atin na ang talento, ang mga tao, ang kultura, ang komunidad—lahat dito, fly na fly na.
Bukod sa brand mismo, may iba ka pa bang future goals?
Malamang pahahabain ko pa ang buhok ko. Lagpas-bewang na siya ngayon, pero baka umabot pa hanggang tuhod. Bukod doon, gusto ko lang na si Diya Joukani ay lumaki pa nang lumaki. At lampas pa roon, gusto ko lang talagang mag-chill sa isang beach. Mahilig talaga akong mag-relax. Mahabang buhok at naka-chill sa beach—’yun ang dalawang non-negotiables. At baka mag-drop ako ng mixtape sa gitna…
